Digitale Tweedeling

Als je het genoegen hebt om college te geven aan studenten die zowel werkzaam zijn in het bedrijfsleven als bij de overheid over semi-overheidsinstellingen, dan wordt snel duidelijk dat de digitale transformatie niet door iedereen op dezelfde manier wordt beleefd dan wel wordt meegemaakt.

Laat ik beginnen met de ene kant van het spectrum. Er zijn organisaties die grote hoeveelheden data verzamelen, deze real time verwerken, en gebruiken voor het direct bijsturen van hun processen. Yield management is hier een voorbeeld van. De prijs van een product wordt bijvoorbeeld bepaald door de actuele bezetting over een paar maanden. Dit zijn veelal ook organisaties die hun primaire vastlegging hebben uitbesteed, en hier geen of weinig aandacht aan besteden.

Aan de andere kant van het spectrum heb je organisaties die veel tijd stoppen in het opstellen, samenstellen en analyseren van managementrapportages voor het management van hun organisatie. Besluitvorming loopt wat langzamer, en is niet primair gericht op actuele bijsturing.

Het zijn twee uitersten die ik schets, en die allebei nog steeds aanwezig zijn. Tegelijkertijd zie ik opleiders heel erg neigen vooral het eerste ‘wereldbeeld’ te beschouwen als ideaal, en dat als vertrekpunt te nemen voor een opleidingsprogramma.

Ik denk dat dit op zich een goede zaak is, alleen moet de tweede groep organisaties niet vergeten worden, en moet vooral worden gekeken hoe zij ook stappen kunnen zetten in die richting, want klaarblijkelijk gaat dat niet vanzelf. Zij hoeven niet te weten dat het beter kan, maar ze moeten weten hoe ze beter kunnen gaan werken.

Op die manier wordt voorkomen dat er een digitale tweedeling ontstaat, enerzijds organisaties die wel gedigitaliseerd zijn, en anderzijds organisaties die dat niet zijn. Op zich niet erg, maar probeer over 5 jaar maar eens personeel te vinden dat zich gaat inspannen voor organisaties die zich druk maken over verouderde werkprocessen.